Czerwiec 1920 roku był w Zakopanem wyjątkowo zimny. Po uciążliwych deszczach i gradzie na tatrzańskie szczyty opadł świeży śnieg, a przymrozki zniszczyły część plonów¹. Pogoda uniemożliwiała Włodzimierzowi Błockiemu, jak zdarzało się już wcześniej, malowanie pod gołym niebem, którą to czynność tak bardzo uwielbiał. Tym razem to jednak nie warunki atmosferyczne były dla niego największą przeszkodą, lecz zaawansowane stadium gruźlicy, na którą od kilku lat leczył się przebywając na kuracjach w Zakopanem. Gruźlica nie oszczędziła w historii i innych wybitnych artystów – przedwcześnie na suchoty zmarli m.in. Artur Grottger, Ludwik de Laveaux i Władysław Podkowiński.

Włodzimierz Błocki, Portret własny z fajką | 1915, Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Błocki zmarł w 35. roku życia 26 czerwca 1920 roku². Ojciec malarza, Bronisław – botanik i profesor lwowskiej Krajowej Szkoły Gospodarstwa Leśnego, sam pożegnał się ze światem zaledwie pół roku wcześniej we Lwowie³. Nie musiał być świadkiem śmierci syna, który jeszcze nie tak dawno, w 1910 roku zaprojektował okładkę do jego książki Teorya Psychy. Opłakiwała go żona Janina de domo Pazirska, która ostatnie lata poświęciła w całości opiece nad chorym mężem. Małżeństwo było bezdzietne. Młoda wdowa po tej tragedii zdołała się podnieść i u boku Tadeusza Soleckiego, lwowskiego architekta, doczekała się w 1923 roku narodzin jedynego syna⁴. Czytaj dalej →