O czym chcesz poczytać?
  • Słowa kluczowe

  • Tematyka

  • Rodzaj

  • Artysta

Pablo Picasso i jego przyjaciel Michał Smajewski



Lubisz nas czytać? Wesprzyj nas na PATRONITE »

Pablo Picasso i Michał Smajewski (Sima) zaprzyjaźnili się w Golfe Juan podczas wakacji w 1946 roku. Picasso pierwszy raz po wojnie mógł powrócić na ukochane Lazurowe Wybrzeże, które przypominało mu rodzinną Malagę. Natomiast Sima, młody polski fotograf, pracował tam oraz przechodził rekonwalescencję po obozie zagłady w Auschwitz.

Niezła Sztuka, Michel Sima, Pablo Picasso, Michel Sima, fotografia, portret

Michel Sima i Pablo Picasso ©michelsima.com

Dzięki Simie Picasso przez kilka miesięcy miał swoją pracownię w zamku Grimaldich w Antibes, to również Sima pierwszy raz pokazał Picassowi Vallauris i tamtejszą pracownię ceramiczną, gdzie malarz osiedlił się na stałe i sam tworzył ceramiki. Dzięki niemu również posiadamy teraz setki zdjęć Picassa.
Michał Smajewski (Michel Sima) urodził się w 1912 roku w Słonimie, w polskiej rodzinie pochodzenia żydowskiego. Już w wieku 17 lat wyjechał do Paryża, aby studiować rzeźbę na Académie de la Grande Chaumière, znajdującej się na Montparnasse. Tam bardzo szybko wtopił się w ówczesną bohemę artystyczną Paryża lat 30., nawiązując liczne kontakty. Wśród jego bliskich znajomych znaleźli się między innymi: Jean Cocteau, Francis Picabia, Paul Éluard, Max Ernst, Robert Desnos. Ten ostatni zapoznał go właśnie z Pablem Picassem. W 1942 roku Michał Smajewski został zatrzymany i przewieziony do obozu zagłady w Auschwitz, a następnie do obozu pracy w Blachowni.

Powrócił do Francji w 1945 roku, poważnie chory i wyczerpany, postanowił osiedlić się w Cannes. To był wspaniały czas, świat powracał do normalności po wojnie, wszyscy się cieszyli, że to już koniec, chcieliśmy korzystać z życia w pełni – wspomina Sima podczas wywiadu radiowego przeprowadzonego w 1982 roku. Po życiu w obozach pracy, Lazurowe Wybrzeże było niczym raj dla Michała Smajewskiego. Oprócz rzeźby, zaczął także specjalizować się w fotografii. Zatrzymał się u swojego przyjaciela Dora de La Souchère, archeologa i konserwatora Muzeum Grimaldich w Antibes. W 1946 roku w Golf Juan spotkał ponownie Picassa, który przyjechał podczas tego upalnego lata na Riwierę Francuską wraz ze swoją nową partnerką, również malarką, Françoise Gilot.

Pablo Picasso i Francoise Gilot na plaży w Golfe-Juan, fot. Robert Capa | 1948

Pablo Picasso i Françoise Gilot na plaży w Golfe-Juan, fot. Robert Capa | 1948

Malarze skarżyli się, że oboje nie mają miejsca, aby pracować, wówczas Sima zapoznał Picassa z Romualdem Dor de la Souchère, a ten od razu zaproponował mu wykorzystanie części zamku Grimaldich jako swojego atelier. Pomieszczenie było ogromne, zajmowało całe południowe skrzydło zamku na drugim piętrze. Picasso pracował tam codziennie od września do listopada. Sima towarzyszył malarzowi, dokumentował jego pracę, a fotografie są obecnie cennym materiałem ukazującym etapy pracy Picassa.

Muzeum Picassa, Picasso, Antibes, Niezła Sztuka

Muzeum Picassa w Antibes, źródło: lacompagnie.com

Pablo Picasso czuł się bardzo swobodnie w towarzystwie Michela Simy, czasem mu pozował, innym razem całkowicie zatracał się w swojej pracy. Wtedy najlepiej widać jego metodę pracy, często odchodzi od jednego dzieła, poświęca swoją uwagę innemu, przechodzi kolejno do następnych prac, kończy je, domalowuje coś, myśli, zastanawia się, aby wrócić do tego pierwszego. Artysta w tym okresie zwrócił się w stronę malarstwa figuratywnego, kubistycznego, często malował minotaury, swoją partnerkę i przyjaciół. Na obrazach pojawia się także Sima. To był bardzo szczęśliwy okres w życiu Picassa, co znajduje odbicie w jego malarstwie. Wtedy też dowiedział się, że Françoise Gilot spodziewa się ich pierwszego dziecka – Picasso w wieku 65 lat miał ponownie zostać ojcem.

Artyści spędzali też czas prywatnie. Sima pomagał Picassowi w zdobywaniu materiałów do pracy, których po wojnie brakowało. Françoise Gilot w wywiadzie udzielonym w 2004 roku powiedziała, że Picasso nazywał Simę „ministrem” spraw wewnętrznych, który był odpowiedzialny za wszystko – całą organizację pracy. Opowiada okoliczności powstania największego obrazu Picassa, który namalował tego lata w Antibes Radość życia. Wspólnie pojechali do Cannes, aby znaleźć płótno odpowiedniego formatu, zamówili specjalnego vana, aby je przetransportować. Sima zorganizował też farby, które kupił w pobliskim porcie.

Pablo Picasso, Radość życia, kubizm, sztuka hiszpańska, sztuka XX wieku

Pablo Picasso, Radość życia, 1946, Muzeum Picassa w Antibes

Radość życia

To również podczas tego lata Michel Sima pokazał Picassowi słynne Vallauris, gdzie następnie malarz osiedlił się na stałe. Zaczął tworzyć słynne ceramiki, a także odnowił według swojego projektu średniowieczną kaplicę (czytaj >>). Fotograf oprócz tego, że był z wykształcenia rzeźbiarzem, także zajmował się ceramiką. Być może jego pasja stała się inspiracją dla Picassa. Na wielu ceramicznych talerzach i innych naczyniach pojawia się motyw sowy. Otóż Sima opowiadał jak pewnego razu, idąc do Muzeum Grimaldich, znalazł małą, ranną sowę i zabrał ją do pracowni Picassa. Ten się nią zajął, szybko odzyskała siły i tak się przyzwyczaiła do malarza, że nie chciała już go opuścić. Picasso był znany ze swojej miłości do zwierząt, sowa znalazła nowy dom, a przy okazji stała się też nową modelką malarza.

Picasso i sowa, Michel Sima, fotografia, portret, Niezła Sztuka

Picasso i sowa, 1946, ©michelsima.com

Kiedy przedłużone wakacje Picassa dobiegły końca i miał wrócić do Paryża w listopadzie 1946 roku, przekazał dla Muzeum Grimaldich 23 obrazy i 44 rysunki. 22 września 1947 roku odbyła się oficjalna inauguracja sali Picassa w muzeum. Natomiast w 1948 roku Picasso wraz ze swoją rodziną osiedlił się na stałe na Lazurowym Wybrzeżu, właśnie w Vallauris. W tym samym roku przekazał do muzeum 78 ceramik powstałych w pracowni Madoura w Vallauris. Prawdziwy tytan pracy!

Yousuf Karsh, Pablo Picasso, 1954, fotografia, portret, Niezła Sztuka

Pablo Picasso | 1954, © Yousuf Karsh, Detroit Institute of Art

Picasso w Vallauris

W 1966 roku Muzeum Grimaldich zmieniło nazwę na Muzeum Picassa w Antibes. Obecnie drugie piętro muzeum ma dokładnie taki sam rozkład jak za czasów pracowni malarza. W muzeum znajduje się wiele obrazów, rysunków i ceramik malarza, jak również innych mu współczesnych malarzy, takich jak Nicolas de Staël, Fernand Léger, Hans Hartung, Kostia Terechkovitch, Paul Leuquet, Germaine Richier czy Joan Miró.

Françoise Gilot w wywiadzie przyznała, że gdyby nie Sima, muzeum Picassa by nie istniało.

Artykuł pierwotnie ukazał się na stronie: jeszczedalejnizpoludnie.blogspot.com

fleuron niezła sztuka pipsztok

Przeczytaj też: Pablo Picasso w Vallauris »

bibliografia, artykuły o sztuce, niezła sztuka

1. Gidel H., Picasso, WAB, 2004.
2. Tran Ch., Picasso et Sima, le modeleur d’amitie, Lyon, 2009 (film dokumentalny).
3. https://www.antibes-juanlespins.com/culture/musee-picasso.

Anna Łappo-Malosse

» Anna Łappo-Malosse

Absolwentka Filologii Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, pasjonatka sztuki i historii. Na co dzień mieszka we Francji, gdzie pracuje w Muzeum Witolda Gombrowicza w Vence. Hobbystycznie prowadzi bloga "Jeszcze dalej niż Południe" o sztuce, kolorach i smakach na Południu Francji (jeszczedalejnizpoludnie.blogspot.com)

Portal NiezlaSztuka.net prowadzony jest przez Fundację Promocji Sztuki „Niezła Sztuka”. Jeśli chciałbyś/chciałabyś wesprzeć nas w tworzeniu miejsca w polskim internecie na temat sztuki, które nie ma reklam możesz przekazać nam darowiznę, nawet 1 zł ma dla nas ogromne znaczenie.

Wesprzyj »


One thought on “Pablo Picasso i jego przyjaciel Michał Smajewski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *



ns-wspieram-post

Spodobał Ci się artykuł? Wesprzyj nas »