Hammershøi. Intymne wnętrze

Samotność. Izolacja. Alienacja. To tyl­ko nie­któ­re z okre­śleń, któ­ry­ch uży­wa się do inter­pre­ta­cji twór­czo­ści Vilhelma Hammershøi (1864–1916), duń­skie­go arty­sty two­rzą­ce­go na prze­ło­mie XIX i XX wie­ku. Znany przede wszyst­kim z przed­sta­wień wnę­trz zalud­nio­ny­ch nie­okre­ślo­ny­mi posta­cia­mi, wypeł­nio­ny­ch nie­zwy­kłym świa­tłem, a mimo to tak zagad­ko­wo pusty­ch, Hammershøi stał się jed­nym z naj­bar­dziej cha­rak­te­ry­stycz­ny­ch twór­ców skan­dy­naw­ski­ch, doce­nia­nym jesz­cze za życia. Warto więc spe­ne­tro­wać te wyjąt­ko­we zamknię­te prze­strze­nie, do cze­go suge­styw­nie zapra­sza nas sam mala­rz.

Vilhelm Hammershøi, Wnętrze na Strandgade, blask słoneczny na podłodze, 1901

Vilhelm Hammershøi Wnętrze na Strandgade, bla­sk sło­necz­ny na pod­ło­dze | 1901
olej, płót­no, 70,2 × 63,9 cm, Statens Museum for Kunst, Kopenhaga

Czytaj dalej