Kobiety niemal od pradziejów interesowały się własną cielesnością. Zadawały sobie pytania: „Jaka jestem?”, „Jak zobaczyć siebie, a zwłaszcza swoją twarz?” Pewnie pierwszym zwierciadłem było lustro wody, potem zaś połyskliwe, polerowane płyty kamienne, a następnie blachy. Być może pierwsze szklane lusterka pojawiły się już w XII wieku, lecz na szerszą skalę zaczęto je wytwarzać dopiero w wieku XV.

Giovanni Bellini, Toaleta młodej kobiety, detal | 1515, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń
Przez bardzo długi czas lustra były przedmiotami kosztownymi i należały do sfery luksusu1. Budziły jednak ogromne zainteresowanie, były potrzebne, a popyt na nie wciąż wzrastał. Najwspanialsze lustra w Europie pochodziły z Wenecji i osiągały zawrotne ceny. Niejednokrotnie traktowano je jak dzieła sztuki, stanowiące ozdobę pałaców i rezydencji. Lustro musiało także zmienić sposób myślenia człowieka o sobie, ponieważ (choć tylko w kręgu zmysłów) odpowiadało na pytanie: „Jak wyglądam?”.
- M. Wallis, Dzieje zwierciadła i jego rola w różnych dziedzinach kultury, Łódź 1956. ↩













