O czym chcesz poczytać?
  • Słowa kluczowe

  • Tematyka

  • Rodzaj

  • Artysta

Frida Kahlo, a raczej Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderon urodziła się 6 lipca 1907 r. w Coyoacán na przedmieściach miasta Meksyk (później jako rok swoich urodzin podawała znamienną datę dla meksykańskiej rewolucji – 1910) jako piąta z sześciu córek urodzonego w Niemczech fotografa Guillermo Kahlo i Matildy Calderón (dwie miał z pierwszą żoną, a cztery z Matildą). Na początku byli szczęśliwą i zakochaną parą. Przeprowadzili się do nowego domu, a dwa lata później urodziła się Frida. Rodzice musieli wynająć dla niej indiańską mamkę, ponieważ Matilde bardzo szybko ponownie zaszła w ciążę. Najmłodsze dziecko w rodzinie Kahlo – Christina – była młodsza od Fridy o zaledwie jedenaście miesięcy.

Frida wracała wraz ze swoim przyjacielem Alejandro ze spaceru po centrum Meksyku. Już wsiadła do autobusu, kiedy okazało się, że zapomniała parasola, dlatego postanowili pojechać następnym kursem. Ten jednak okazał się bardzo pechowy. Trolejbus zjechał z trasy i wbił się w autobus, którym podróżowali Frida i Alejandro. W wyniku wypadku Frida doznała zmiażdżenia miednicy, uszkodzenia kręgosłupa oraz złamania nogi, obojczyka i dwóch żeber. Ból rozbitego ciała towarzyszyć miał jej do końca życia, wpływając na jej sztukę. W czasie dochodzenia do zdrowia, nudząc się śmiertelnie Frida zajęła się malarstwem. Rodzice zapewnili jej możliwość malowania na leżąco i tak rozpoczął się nowy rozdział w jej życiu.

17 listopada 1930

Wyjazd do USA

Rok 1930 przyniósł Fridzie i Diegowi wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie artysta otrzymał propozycję stworzenia dwóch murali – dla Luncheon Club w oddziale finansowym Giełdy Papierów Wartościowych, a drugi w Kalifornijskiej Szkole Sztuk Pięknych. Dla Fridy była to pierwsza zagraniczna podróż. Podczas gdy Diego tworzył murale, Frida zwiedzała miasto, odwiedzała muzea i robiła zakupy. To właśnie w Stanach zaczęła podkreślać swoje pochodzenie – chodziła od stóp do głów ubrana w stroje ludowe, co stanowiło niemałą sensację. Barwne małżeństwo spotykało bardzo dobre przyjęcie w środowisku artystycznym.

Pierwsza indywidualna wystawa Fridy odbyła się w USA, w galerii Juliena Levy’ego na East 57th Street. Pokazano 25 obrazów, a wstęp do katalogu napisał André Breton, nazywając Fridę „wstążką na bombie”. Wystawa okazała się sporym sukcesem, sprzedała się połowa z wystawianych prac, a Breton zaproponował jej wystawę w Paryżu.

Po sukcesie wystawy w Stanach Zjednoczonych Breton zaproponował Fridzie pomoc w zorganizowaniu wystawy w Paryżu. Dlatego wprost z Nowego Jorku Frida udała się do Paryża. Tam jednak okazało się, że nic nie jest gotowe, a Breton zupełnie nie ma zdolności organizacyjnych. Dzięki pomocy Marcela Duchampa udało się jednak pomysł na wystawę wdrożyć w życie. Otwarcie miało miejsce 10 marca 1939. Wraz z pracami Fridy pokazano meksykańską sztukę ludową innych artystów. Wystawa cieszyła się bardzo dużą popularnością. Tacy znamienici goście jak Miro czy Kandinsky byli pod wrażeniem prac Kahlo. Sprzedał się tylko jeden obraz, ale była to transakcja spektakularna, bo nabywcą autoportretu pt. Rama został rząd francuski, a obraz trafił finalnie do zbiorów do Centre Pompidou.

Jej sukcesy artystyczne nie najlepiej wpłynęły na życie osobiste. Pogarszające się relacje z Riverą sprawiły, że 6 listopada 1939 roku Diego złożył pozew rozwodowy. Po rozwodzie Frida stworzyła Autoportret z naszyjnikiem z cierni i z kolibrem. Dzieło zakupił Nickolas Muray, z którym miała romans. Muray (wł. Miklós Mandl) z pochodzenia był Węgrem, pracował w Stanach Zjednoczonych jako fotograf i tam właśnie poznał Fridę.

Ponowny ślub Diego i Fridy

Szybko okazało się, że Diego i Frida nie mogą bez siebie żyć. Jeszcze tego samego roku postanowili ponownie się pobrać. Formalności dopełnili w jego 54. urodziny – 8 grudnia 1940. Zadecydowali o większej swobodzie w związku, co umocniło ich miłość i szacunek.

Pierwsza indywidualna wystawa Fridy w jej rodzinnym kraju miała miejsce dopiero w kwietniu 1953 roku. I była to zarazem ostatnia indywidualna wystawa w Meksyku za jej życia. Stan Fridy był już bardzo zły. Do Galerii Sztuki Współczesnej na ulicy Amberes, gdzie odbywał się wernisaż, przywieziono ją karetką, a w czasie wystawy miała specjalne miejsce na łóżku ustawionym środku galerii.

Frida Kahlo zmarła w swoim łóżku w Casa Asul rankiem 13 lipca 1954. Oficjalna wersja jej śmierci to zator płucny, ale podejrzewa się samobójstwo.  Pisała w swoim dzienniku kilka miesięcy wcześniej: „11 lutego 1954 roku. 6 miesięcy temu amputowano mi prawą nogę i wydaje mi się, jakbym przeszła przez wieki tortur i prawie straciła rozum. Wciąż chcę się zabić. Diego przekonuje mnie, że będzie mu mnie brakowało. Powiedział mi to i wierzę mu. Ale nigdy w życiu nie cierpiałam bardziej. Poczekam jeszcze trochę [karta 143]”. Diego zmarł 24 listopada 1957 roku.

bibliografia, artykuły o sztuce, niezła sztuka
Bibliografia:
1. Barbezat S., Frida Kahlo prywatnie, Warszawa 2017.
2. Burrus Ch., Frida Kahlo. I paint my Reality, Londyn 2008.
3. Sarżyński, P. Frida Kahlo: malowanie oswajanie, https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kultura/1505882,1,frida-kahlo-malowanie—oswajanie.read dostęp 20.04.2019.
4. https://www.youtube.com/watch?v=KMsStNakBV0&list=UUR1GaZXtLNPnq1LkmF7r6-A&index=54.