W XIX wieku niewielu kobietom udawało się zrobić artystyczną karierę. Spośród polskich malarek szerokiemu gronu znana jest dziś przede wszystkim Olga Boznańska. Znacznie mniej osób pamięta o jej nieco starszej koleżance po fachu, Annie Bilińskiej-Bohdanowicz, której twórczość oraz barwny życiorys zasługują na zdecydowanie częstsze przypominanie.
Artystka urodziła się w 1854 roku w Złotopolu na Ukrainie, dzieciństwo zaś spędziła na Kijowszczyźnie oraz w Wiatce, gdzie praktykę lekarską prowadził jej ojciec. Niewiele wiadomo o pierwszych latach jej życia. Z pewnością rodzice dość wcześnie dostrzegli jej zdolności plastyczne. Od około dwunastego roku życia przyszła malarka pobierała lekcje rysunku, a jej pierwszym nauczycielem był popularny ilustrator Michał Elwiro Andriolli. Artysta przebywał w Wiatce jako zesłaniec i zawarł tam bliską znajomość z ojcem Anny, Janem Bilińskim, który amatorsko zajmował się rysunkiem1.
Emmeline Deane, Portret Anny Bilińskiej | 1884, fot. dzięki uprzejmości Victoria Art Gallery, Bath
- A. Bohdanowicz, Anna Bilińska. Podług jej dziennika, listów i recenzyj prasy, Warszawa 1928, s. 11–14; Andriolli. Świadek swoich czasów. Listy i wspomnienia, red. J. Wiercińska, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk 1976, s. 25; Jan Biliński, w: P. Szarejko, Słownik lekarzy polskim XIX wieku, t. 3, Warszawa 1995, s. 42–43. ↩
