Tadeusz Pruszkowski zwany „Pruszem”. Charyzmatyczny pedagog i artysta, który rozsławił Kazimierz Dolny

Mecenasem Galerii Sztuki XIX wieku
w Muzeum Narodowym w Warszawie jest:
pge, polska grupa energetyczna, mecenat kultury, niezła sztuka

„Bo w potężnym ciele Prusza
Wiecznie młoda siedzi dusza,
Czasem śmieszy, czasem wzrusza,
Ale wciąż się rusza, rusza…
I innych do ruchu zmusza.
Więc na widok Twego pyska
Każdego coś w dołku ściska…”1.

Na obrazie z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie szelmowsko uśmiechnięty Tadeusz Pruszkowski zerka na nas znad ramienia. W ustach trzyma fajkę, na głowie ma haftowaną czapeczkę. Autoportret malowany jest szerokimi, śmiałymi pociągnięciami pędzla, które zdają się potwierdzać, że jego autor był człowiekiem energicznym i pewnym siebie.

Tadeusz Pruszkowski, Autoportret z fajką, sztuka polska, malarstwo polskie, Niezła Sztuka

Tadeusz Pruszkowski, Autoportret z fajką | 1915, Muzeum Narodowe w Warszawie

Malarz, zwany „Pruszem” lub „Grubasem”, to jedna z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej sztuki. W dwudziestoleciu międzywojennym był wręcz wszechobecny: udzielał się w ugrupowaniach artystycznych, malował oficjalne portrety polityków i subtelne wizerunki kobiet, wykształcił kilka roczników studentów. To wszystko łączył z licznymi pasjami, a przede wszystkim z zaraźliwą radością życia.

Czytaj dalej


  1. Fragment wierszyka napisanego dla Pruszkowskiego z okazji imienin przez studentów.