O czym chcesz poczytać?
  • Słowa kluczowe

  • Tematyka

  • Rodzaj

  • Artysta

Lina Cavalieri – piękność, której twarz przeszła do historii designu



Natalina (Lina) Cavalieri  (ur. w 1874 r. w Viterbo, zm. w 1944 r. we Florencji) była włoską śpiewaczką operową (sopran), gwiazdą rewii paryskiej, aktorką filmów niemych. Na początku XX wieku okrzyknięta została najpiękniejszą kobietą świata. Według legendy, którą obrosło jej życie, w wieku piętnastu lat, po utracie rodziców trafiła do katolickiego sierocińca. Pełna życia i temperamentu dziewczyna, nieszczęśliwa pod ścisłą dyscypliną zakonną,  przy pierwszej okazji ucieka z objazdową grupą teatralną… W rzeczywistości sierotą nigdy nie była, niemniej jednak dzieciństwa łatwego nie miała. Jako najstarsza z pięciorga dzieci, kiedy tylko wystarczająco podrosła, musiała pomóc w zasilaniu rodzinnego budżetu. Wysłana przez rodzinę, aby uczyć się na szwaczkę, nie mając ani talentu, ani ochoty do wykonywania zawodu, sprzedawała kwiaty na ulicach Rzymu i śpiewała przed domami możnych mieszczan.

Lina Cavalieri

Lina Cavalieri

Wkrótce dostała posadę śpiewaczki w jednej z rzymskich kawiarni, gdzie czarowała pięknym głosem i niepospolitą urodą. I tak z czasem zyskiwała coraz większą popularność, występowała w coraz znamienitszych miejscach, stając się jedną z najpopularniejszych artystek w Rzymie. Podróżowała do Wiednia i Paryża. Wszędzie rozkochiwała w sobie melomanów i… fotografów. Fotografie z jej wizerunkami krążyły po całej Europie, przeważnie w formie pocztówek.

W 1897 roku po raz pierwszy znalazła się w Anglii, stamtąd udała się do Sankt Petersburga, gdzie odniosła jeden z większych sukcesów. W Paryżu poznała młodego księcia, Alexandra Bariatinskiego, potomka bogatej rosyjskiej rodziny, który zawładnął jej sercem. To on namówił ją do podniesienia poprzeczki, do porzucenia sal koncertowych i wkroczenia w świat opery.  Po trzech latach ciężkiej pracy nad doskonaleniem techniki, w 1900 roku zadebiutowała w lizbońskim Theatre Royal rolą Neddy w operze Pajace Ruggiera Leoncavalla. Debiut okazał się porażką. Ze względu na wysokie wymagania tamtejszej publiczności Lina nie została dostatecznie doceniona. Na domiar złego opuszcza ją ukochany… Nie do końca wiadomo, czy byli małżeństwem, pewne jest natomiast, że zostawił ją z synem.

Lina wraca do Paryża. Rozdarta i opuszczona, była o krok od porzucenia ambicji operowych, jednak dzięki wsparciu siostry zaniechała tego zamiaru. W następnym sezonie dostała angaż w Teatrze Królewskim w Warszawie, gdzie całkowicie zapomniała o fiasku lizbońskiego debiutu. W kolejnych latach śpiewała w Teatrze w Rawennie, Teatrze Wielkim w Palermo, Operze w Sankt Petersburgu. Stabilność finansowa pozwala jej na kupno apartamentu w najmodniejszej dzielnicy Paryża przy Avenue de Messine. W 1905 roku śpiewała u boku wielkiego tenora tamtych czasów, Enrico Caruso, rok później towarzyszyła mu w Nowym Jorku, gdzie spędziła następne dwa lata w Metropolitan Opera. W 1909 roku, wykorzystując reputację międzynarodowej piękności, Lina otwiera własny salon kosmetyczny na nowojorskiej Piątej Alei. W tym samym roku śpiewa w kolejnym sezonie Metropolitan Opera. 18 czerwca 1910, po burzliwych romansach, wychodzi za mąż za świeżo rozwiedzionego malarza milionera, Roberta Winthropa Chanlera.

Małżeństwo jednak przetrwało tylko paryski miesiąc miodowy. Chanler wrócił do Nowego Jorku i podjął natychmiastowe kroki w celu rozwiązania przedślubnej umowy umożliwiającej małżonce dostęp do jego ogromnej fortuny. Po powrocie Liny do Nowego Jorku oboje doszli do porozumienia, jednak tylko w kwestiach finansowych i w 1912 roku wzięli rozwód. Swoje rozgoryczenie roztrząsała w długich wywiadach, szydząc z mężczyzn, przysięgała nigdy więcej nie wyjść za mąż.

Wbrew publicznym zapewnieniom, w 1913 roku poślubiła wybitnego francuskiego tenora Luciena Muratore. Kiedy się poznali, Muratore mieszkał z żoną i dzieckiem, jednak porzucił dawne życie dla włoskiej piękności. W 1914 Cavalieri przechodzi na sceniczną emeryturę, koncentrując się na biznesie kosmetycznym. Pisze o kosmetyce w gazetach i czasopismach, działa jako menedżerka męża. Rok później gra w kilku niemych filmach. Po pięcioletniej przerwie wraca na scenę, gdzie u boku męża śpiewa w Chicago Grand Opera Company. Ostatecznie i ten związek kończy się rozwodem w 1927 roku. Po tych wydarzeniach Lina ostatecznie żegna się z operą i całkowicie poświęca branży kosmetycznej, stając się jedną z czołowych specjalistek w Europie. Otwierała salony nie tylko w Paryżu, ale też w hotelach Carlton w Cannes, Roseraie w Biarritz, Hotel de Paris w Monte Carlo itd.

W końcu  wraca też do ojczystych Włoch, gdzie na obrzeżach Florencji zamieszkuje z ostatnim mężem, pisarzem, Arnaldo Pavonim. W trakcie II wojny światowej 7 lutego 1944 roku ginie tragicznie podczas ataku bombowego aliantów na Florencję.

Jej uroda stała się inspiracją dla wielu artystów, m.in. włoskiego projektanta Piero Fornasettiego; zawładnęła niemal całą jego twórczością. Piero Fornasetti (1913–1988), malarz, rzeźbiarz, dekorator wnętrz, pierwszy raz zobaczył zdjęcie Liny, kartkując starą francuską gazetę. Zainspirowała go jej klasyczna uroda i odtąd twarz śpiewaczki (w liczbie ok. 350 kombinacji min i grymasów) zdobiła każdy jego projekt. Dla Fornasettiego twarz Liny była kwintesencją piękna i klasycznego obrazu jak grecki posąg, enigmatyczna jak Gioconda. Prace z tego cyklu (Tema e Variazioni) były i są reprodukowane na różnych przedmiotach codziennego użytku, jak np. płytki, tapety, poduszki, porcelana i wciąż modne  pocztówki.


Galeria

Zapisz


Portal NiezlaSztuka.net prowadzony jest przez Fundację Promocji Sztuki „Niezła Sztuka”. Jeśli chciałbyś/chciałabyś wesprzeć nas w tworzeniu miejsca w polskim internecie na temat sztuki, które nie ma reklam możesz przekazać nam darowiznę, nawet 1 zł ma dla nas ogromne znaczenie.

Wesprzyj »


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *



ns-wspieram-post

Spodobał Ci się artykuł? Wesprzyj nas »